
İlk mektup
Daha adını koyamadığımız şeyin ilk satırları.
kelimeler kifayetsiz - yine de deniyorum


Daha adını koyamadığımız şeyin ilk satırları.

Her hafta bir zarf; pullar bitti, kelimeler bitmedi.

Artık mektuplara gerek yoktu; yine de yazdık.

İçinden bir yüzük çıktı. Cevap: evet, evet, evet.
Bazı şeyler yüksek sesle söylenince hafifliyor, ben yazınca ağırlaşsın istedim.
Seninle geçen her mevsimi ayrı sakladım: sonbaharın kokusu, kışın sessizliği, baharın acelesi.
Bu zarfın içinde onların hepsi var. Bir de en baştan seçerdim seni - her hayatta, her seferinde.
Çok tatlısınız, ömür boyu mutluluklar! ❤
Bu sayfa harika olmuş, ellerinize sağlık.